Blogs

persoonlijke blogs van Zieja (2)

 

‘Zieja’ post hier regelmatig haar persoonlijke verhalen en die van anderen. Wil je ook anoniem je verhaal delen? Mail naar zieja@ik-zie-ik-zie.nl.

In de bus – deel 2

Mijn naam is Zieja en ik ben 28 jaar oud. Ik ben sociaal wetenschapper, maar ook erg gevoelig en ‘speciaal begaafd’ (of hoe je het dan ook wil noemen). Het voelt alsof mijn gedachten en gevoelens altijd in conflict zijn met elkaar. Ik heb ervaringen, waarvoor ik bewijs zoek, maar niet kan vinden. Toch kan ik er niet meer omheen dat het zo is. Dat maakt het lastig mezelf te begrijpen. In deze blog beschrijf ik mijn ervaringen en hoe ik hiermee omga.

Wil je meer weten? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

Eenmaal in de bus word ik na een tijdje rustiger, maar ik voel me nog wel afwezig. Alsof ik een beetje verdoofd ben. Hoe zou dat komen? Doordat ik te veel nadenk of zijn er meer dingen aan de hand?

 

Terwijl ik een spelletje op mijn telefoon speel, voel ik een pijn in mijn nek. Ik beweeg mijn nek even. Daarna voel ik de pijn ook in mijn rug. Het voelt aan als een zeurende spierpijn. Wat is dit nu weer? Waar komt deze pijn vandaan? Ik haal een keer diep adem. Heb ik vannacht verkeerd gelegen? Had ik daar niet al eerder last van moeten hebben dan? Daarnet voelde ik me nog prima. Ik probeer iets te verzitten. Het voelt alsof mijn benen slapen. Ik kijk om me heen. Iedereen lijkt in zijn eigen wereld dus niemand ziet mij in deze rare houding zitten. Wat een rare pijn! Dit heb ik nog nooit zo gevoeld. Hij is meer vervelend dan dat hij echt pijn doet. Ik probeer nog eens diep adem te halen. Zou ik een of andere ziekte hebben? Ik voel me angstig omdat ik deze pijn niet kan verklaren.

 

Ik probeer mezelf af te leiden door naar buiten te kijken. De pijn zal zo wel weer weggaan toch? Er is vast niks aan de hand. Ik probeer het gevoel van vanochtend weer terug te halen. Die mooie lentedag waar ik zo verwonderd over was! Ik haal nog eens diep adem. Waar komt dit toch ineens vandaan? Het voelt alsof al die mensen in de bus te dichtbij zijn. Ik zou heel graag willen dat ik nu uit de bus kon. Hoe ver is het nog tot mijn bestemming? Zal ik een halte eerder uitstappen? Maar we zijn er toch bijna! Nog één halte en dan mag ik op het stopknopje drukken. Aangekomen bij de halte wacht ik even met opstaan tot we helemaal stil staan. Ik sta wankel op mijn benen. Ik voel me raar en duizelig. Zou dat door die pijn komen?

 

Eenmaal de bus uit, ga ik even zitten op een bankje. Ik haal een paar keer diep adem. Even bijkomen. Al snel merk ik dat de pijn in mijn rug en nek minder wordt. Ik probeer mijn schouders te bewegen. En mijn nek. Het voelt allemaal wel weer beter aan. Dat was net wel even anders. Hoe kan dit nou? Hoe kan het dat ik net die zeurende pijn had en me nu wel weer oké voel? Mijn spieren voelen iets stijf, maar misschien was dat net ook al? Ik begrijp het niet. Ik kan het niet uitleggen. Aan de andere kant: gelukkig is het weg en is er niks ernstigs aan de hand! Wat een opluchting!

 

Toch is het raar! Voordat ik in de bus zat, was er niks aan de hand. In de bus had ik ineens pijn en nu is die weer weg. Hoe kan dat? Waar komt die pijn vandaan? Het voelde alsof die pijn niet bij mij hoorde. Zou iemand anders in de bus deze pijn hebben gehad? Zou het dan echt zo zijn dat ik pijn en emoties van anderen echt kan voelen?

 

Herken je jezelf in mijn verhaal? Wil je meer weten? Of wil je zelf iets delen? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

 

terug naar Onze blogs

Blogs

persoonlijke blogs van Zieja (2)

 

‘Zieja’ post hier regelmatig haar persoonlijke verhalen en die van anderen. Wil je ook anoniem je verhaal delen? Mail naar zieja@ik-zie-ik-zie.nl.

In de bus – deel 2

Mijn naam is Zieja en ik ben 28 jaar oud. Ik ben sociaal wetenschapper, maar ook erg gevoelig en ‘speciaal begaafd’ (of hoe je het dan ook wil noemen). Het voelt alsof mijn gedachten en gevoelens altijd in conflict zijn met elkaar. Ik heb ervaringen, waarvoor ik bewijs zoek, maar niet kan vinden. Toch kan ik er niet meer omheen dat het zo is. Dat maakt het lastig mezelf te begrijpen. In deze blog beschrijf ik mijn ervaringen en hoe ik hiermee omga.

Wil je meer weten? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

Ik ben onderweg naar de bushalte. Ik voel me best goed vandaag. Wat fijn dat ik vanochtend zo uitgerust uit mijn bed ben gekomen! En het is ook nog een mooie lentedag vandaag! Het voelt alsof ik er weer tegenaan kan.

 

Aangekomen bij de bushalte ga ik op een strategisch plek vooraan staan, zodat ik hopelijk kan zitten in de bus. Het energieke gevoel van vanochtend ebt langzaam weg. Waarom heb ik toch altijd zo’n hekel aan het reizen met de bus? Waar ligt dat toch aan? Hoe kan ik me toch ineens zo moe voelen terwijl ik zojuist nog zoveel energie had? Ik voel me altijd onrustig als ik dan sta te wachten en ben er bijna zenuwachtig van. Alsof ik een presentatie moet geven. Heel vervelend. Doe toch eens normaal, zeg ik tegen mezelf. Over een half uurtje is het toch weer voorbij? Hoe erg kan het zijn? Ik probeer me te concentreren op de vogeltjes die zo mooi fluiten op deze lentedag.

 

De bus komt eraan. De wachtende mensen wurmen zich naar voren. Wat vind ik het toch vervelend als mensen dreigen in mijn persoonlijke ruimte te komen! Ik krijg het er benauwd van! Laat die bus maar snel hier zijn dan kan ik tenminste zitten.

 

De busdeur gaat open, iedereen probeert zich zo snel mogelijk naar binnen te wurmen. Het voelt bijna alsof mensen voor de beste plek aan het vechten zijn. Als iedereen elkaar toch wat meer de ruimte zouden geven, zou het een stuk sneller gaan? Iedereen is geïrriteerd en hierdoor voel ik me helemaal geïrriteerd. Ik raak er erg onrustig van. Het voelt heel vervelend en ik zou nu gewoon weer naar huis gaan als het zou kunnen.

 

In de bus blijkt het erg druk te zijn. Fijn, dat heb ik weer. Dan maar op zoek naar een plekje om nog te kunnen zitten. Een aantal plekken ontwijk ik. Uiteindelijk ga ik zitten.

 

Als ik eenmaal zit, vraag ik me af waarom ik niet naast bepaalde mensen wil gaan zitten en waarom ik dit meisje naast mij wel oké vind? Ik weet dat ik erg gevoelig ben voor ‘sferen’ van mensen, waardoor ik soms mensen ontwijk. Zou dat nu ook zijn? Ik ga rustig achterover zitten om een beetje op adem te komen. Ik probeer mezelf af te leiden met muziek in mijn oren om weer wat rustiger te worden. Dit busritje is zo weer voorbij.

 

Herken je jezelf in mijn verhaal? Wil je meer weten? Of wil je zelf iets delen? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

 

terug naar Onze blogs

Blogs

persoonlijke blogs van Zieja (2)

 

‘Zieja’ post hier regelmatig haar persoonlijke verhalen en die van anderen. Wil je ook anoniem je verhaal delen? Mail naar zieja@ik-zie-ik-zie.nl.

In de bus – deel 2

Mijn naam is Zieja en ik ben 28 jaar oud. Ik ben sociaal wetenschapper, maar ook erg gevoelig en ‘speciaal begaafd’ (of hoe je het dan ook wil noemen). Het voelt alsof mijn gedachten en gevoelens altijd in conflict zijn met elkaar. Ik heb ervaringen, waarvoor ik bewijs zoek, maar niet kan vinden. Toch kan ik er niet meer omheen dat het zo is. Dat maakt het lastig mezelf te begrijpen. In deze blog beschrijf ik mijn ervaringen en hoe ik hiermee omga.

Wil je meer weten? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

Ik ben onderweg naar de bushalte. Ik voel me best goed vandaag. Wat fijn dat ik vanochtend zo uitgerust uit mijn bed ben gekomen! En het is ook nog een mooie lentedag vandaag! Het voelt alsof ik er weer tegenaan kan.

 

Aangekomen bij de bushalte ga ik op een strategisch plek vooraan staan, zodat ik hopelijk kan zitten in de bus. Het energieke gevoel van vanochtend ebt langzaam weg. Waarom heb ik toch altijd zo’n hekel aan het reizen met de bus? Waar ligt dat toch aan? Hoe kan ik me toch ineens zo moe voelen terwijl ik zojuist nog zoveel energie had? Ik voel me altijd onrustig als ik dan sta te wachten en ben er bijna zenuwachtig van. Alsof ik een presentatie moet geven. Heel vervelend. Doe toch eens normaal, zeg ik tegen mezelf. Over een half uurtje is het toch weer voorbij? Hoe erg kan het zijn? Ik probeer me te concentreren op de vogeltjes die zo mooi fluiten op deze lentedag.

 

De bus komt eraan. De wachtende mensen wurmen zich naar voren. Wat vind ik het toch vervelend als mensen dreigen in mijn persoonlijke ruimte te komen! Ik krijg het er benauwd van! Laat die bus maar snel hier zijn dan kan ik tenminste zitten.

 

De busdeur gaat open, iedereen probeert zich zo snel mogelijk naar binnen te wurmen. Het voelt bijna alsof mensen voor de beste plek aan het vechten zijn. Als iedereen elkaar toch wat meer de ruimte zouden geven, zou het een stuk sneller gaan? Iedereen is geïrriteerd en hierdoor voel ik me helemaal geïrriteerd. Ik raak er erg onrustig van. Het voelt heel vervelend en ik zou nu gewoon weer naar huis gaan als het zou kunnen.

 

In de bus blijkt het erg druk te zijn. Fijn, dat heb ik weer. Dan maar op zoek naar een plekje om nog te kunnen zitten. Een aantal plekken ontwijk ik. Uiteindelijk ga ik zitten.

 

Als ik eenmaal zit, vraag ik me af waarom ik niet naast bepaalde mensen wil gaan zitten en waarom ik dit meisje naast mij wel oké vind? Ik weet dat ik erg gevoelig ben voor ‘sferen’ van mensen, waardoor ik soms mensen ontwijk. Zou dat nu ook zijn? Ik ga rustig achterover zitten om een beetje op adem te komen. Ik probeer mezelf af te leiden met muziek in mijn oren om weer wat rustiger te worden. Dit busritje is zo weer voorbij.

 

Herken je jezelf in mijn verhaal? Wil je meer weten? Of wil je zelf iets delen? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

 

terug naar Onze blogs

Blogs

persoonlijke blogs van Zieja (2)

 

‘Zieja’ post hier regelmatig haar persoonlijke verhalen en die van anderen. Wil je ook anoniem je verhaal delen? Mail naar zieja@ik-zie-ik-zie.nl.

In de bus – deel 2

Mijn naam is Zieja en ik ben 28 jaar oud. Ik ben sociaal wetenschapper, maar ook erg gevoelig en ‘speciaal begaafd’ (of hoe je het dan ook wil noemen). Het voelt alsof mijn gedachten en gevoelens altijd in conflict zijn met elkaar. Ik heb ervaringen, waarvoor ik bewijs zoek, maar niet kan vinden. Toch kan ik er niet meer omheen dat het zo is. Dat maakt het lastig mezelf te begrijpen. In deze blog beschrijf ik mijn ervaringen en hoe ik hiermee omga.

Wil je meer weten? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

Ik ben onderweg naar de bushalte. Ik voel me best goed vandaag. Wat fijn dat ik vanochtend zo uitgerust uit mijn bed ben gekomen! En het is ook nog een mooie lentedag vandaag! Het voelt alsof ik er weer tegenaan kan.

 

Aangekomen bij de bushalte ga ik op een strategisch plek vooraan staan, zodat ik hopelijk kan zitten in de bus. Het energieke gevoel van vanochtend ebt langzaam weg. Waarom heb ik toch altijd zo’n hekel aan het reizen met de bus? Waar ligt dat toch aan? Hoe kan ik me toch ineens zo moe voelen terwijl ik zojuist nog zoveel energie had? Ik voel me altijd onrustig als ik dan sta te wachten en ben er bijna zenuwachtig van. Alsof ik een presentatie moet geven. Heel vervelend. Doe toch eens normaal, zeg ik tegen mezelf. Over een half uurtje is het toch weer voorbij? Hoe erg kan het zijn? Ik probeer me te concentreren op de vogeltjes die zo mooi fluiten op deze lentedag.

 

De bus komt eraan. De wachtende mensen wurmen zich naar voren. Wat vind ik het toch vervelend als mensen dreigen in mijn persoonlijke ruimte te komen! Ik krijg het er benauwd van! Laat die bus maar snel hier zijn dan kan ik tenminste zitten.

 

De busdeur gaat open, iedereen probeert zich zo snel mogelijk naar binnen te wurmen. Het voelt bijna alsof mensen voor de beste plek aan het vechten zijn. Als iedereen elkaar toch wat meer de ruimte zouden geven, zou het een stuk sneller gaan? Iedereen is geïrriteerd en hierdoor voel ik me helemaal geïrriteerd. Ik raak er erg onrustig van. Het voelt heel vervelend en ik zou nu gewoon weer naar huis gaan als het zou kunnen.

 

In de bus blijkt het erg druk te zijn. Fijn, dat heb ik weer. Dan maar op zoek naar een plekje om nog te kunnen zitten. Een aantal plekken ontwijk ik. Uiteindelijk ga ik zitten.

 

Als ik eenmaal zit, vraag ik me af waarom ik niet naast bepaalde mensen wil gaan zitten en waarom ik dit meisje naast mij wel oké vind? Ik weet dat ik erg gevoelig ben voor ‘sferen’ van mensen, waardoor ik soms mensen ontwijk. Zou dat nu ook zijn? Ik ga rustig achterover zitten om een beetje op adem te komen. Ik probeer mezelf af te leiden met muziek in mijn oren om weer wat rustiger te worden. Dit busritje is zo weer voorbij.

 

Herken je jezelf in mijn verhaal? Wil je meer weten? Of wil je zelf iets delen? Mail me op zieja@ik-zie-ik-zie.nl

 

terug naar Onze blogs