bibliotheek

HSP, is dat ànders zijn?

Mogen wij als community ‘Ik Zie Ik Zie Wat Jij Niet Ziet’ onze ervaringen met overprikkeling eens delen? Velen van ons zijn namelijk heel gevoelig voor prikkels. Hieronder onze overwegingen.

Als HSP’er ben je aan de ene kant ontvankelijk voor prikkels en aan de andere kant verwerk je die prikkels op een diepere manier. De dag van vandaag geeft een overdaad aan prikkels en tegelijkertijd is er minder tijd of gelegenheid om deze te verwerken. Overprikkeling is dan het gevolg.

Mensen komen er achter dat ze overprikkeld zijn en op zoek gaan naar de oplossing/betekenis. Ze komen dan uit bij de term HSP. 

De grote maatschappelijke aandacht voor HSP en hooggevoeligheid ontstaat onder andere doordat aangetoond is dat voor informatieverwerking meer hersengebieden actief zijn bij HSP-ers. Observaties en afwegingen gaan verder en de beoordeling van een situatie is breder, zo wordt aangenomen. HSP-ers nemen meer en intenser waar en datgene dat waargenomen is wordt ook uitgebreider geëvalueerd. Hooggevoeligheid is dus niet zoiets als een aandoening. Het kan een verrijking zijn als men het piekeren, de besluiteloosheid en overprikkeling weet te vermijden en als de omgeving wat meer tijd en ruimte biedt om een en ander te verwerken.

Uit onze eigen ervaring weten wij dat het uit de weg gaan van prikkels niet altijd mogelijk is. Wat je wèl kunt leren is hoe je de verwerking van deze prikkels de baas kunt blijven. Het is namelijk bewust te zijn van wat deze prikkels bij je veroorzaken. Hoe ervaar je deze prikkels en hoe ga je ermee om? Zo leer je met deze intensiteit aan prikkels om te gaan en heb je minder kans op overprikkeling. Piekeren over overprikkeling helpt sowieso niet!

Uit onze eigen ervaringen en in de praktijk zien wij dat er vormen van overprikkeling zijn die niet worden meegenomen in de duiding van HSP. Ons inziens een gebrek. Want er is ook een vorm van overprikkeling door buitenzintuigelijke waarnemingen. Dit zijn waarnemingen die vanuit de vijf bekende zintuigen onverklaarbaar zijn. Denk hierbij aan ervaringen van mensen die contact hebben met overleden of rampen hebben zien gebeuren voordat het is gebeurd. Het zijn doorgaans HSP’ers, die deze waarnemingen ervaren. 
Toen we een groep (geïnteresseerden in) hooggevoeligen aanspraken op eventuele paranormale ervaringen viel het ons op, dat meerdere mensen open stonden voor dit soort onverklaarbare ervaringen. Een aantal mensen vertelde ons zelfs dat zij ook dit soort ervaringen kennen.
Als we hierop door denken, dan zouden we kunnen aannemen dat grotere sensitiviteit enerzijds en ontvankelijkheid voor het paranormale anderzijds wel eens twee kanten van één medaille kunnen zijn.

Laten we het woord ‘paranormaal’ eens letterlijk nemen: het normale ontstijgend. Wat verklaarbaar is is normaal en alles wat (nog!) onverklaarbaar is noem je dan paranormaal. Dat geldt dan ook voor al die opmerkelijke ‘toevalligheden’, dat je aanvoelt als iemand naar je kijkt of zelfs aan je denkt. Iemand belt jou, juist op het moment dat je eraan denkt die ander te bellen. Voorspellende dromen of een sterk gevoel van déja vu. Dezelfde gedachten op hetzelfde moment. De sfeer aanvoelen in een ruimte met mensen op het moment dat je ergens binnen komt. Iedereen, die wat sensitiever is, en dan heb ik het niet over HSP-ers alleen, kent dit soort verschijnselen. Een herkenbaar fenomeen, toch?

Maar dan is het dus voorstelbaar, dat er gewoon méér is tussen hemel en aarde? Of dat er natuurwetten zijn, die we nu nog niet kennen, zoals we 100 jaar geleden de kwantumfysica of genetica niet kenden? Als we ons die ruimte gunnen, dan hoeven we ook geen labeltjes meer op mensen te plakken die daar gewoon gevoeliger voor zijn dan anderen. Net zoals er mensen zijn die meer of minder muzikaal zijn, goed met kleuren of gevoel voor de bal hebben.

En dan kunnen kinderen, die van zichzelf al ontvankelijker zijn, ook gewoon openlijk praten over hun bijzondere onverklaarbare ervaringen. Dat zou mooi zijn…!