v

Verhalen

Wat ervaringsdeskundigen zeggen

Mijn naam is Jeroen.

Hallo, mijn naam is Jeroen.
Ik woon in Oosterhout samen met mijn zusje en ouders. Mijn hobby’s zijn gamen en verder creatief bezig zijn. Tekenen met ‘sketch-up’, dit is een tekenprogramma waarmee ik los kan gaan in het tekenen van gebouwen en steden. Ik zit op de HAVO en dat is saai. Weinig variatie in lessen en chagrijnige leraren. Ik ben liever thuis, gamen met mijn online vrienden. Of met vrienden hangen bij de skatebaan, ijsbaan, de speeltuin in de wijk en bij de club.
Klinkt nogal doorsnee, toch?

Gelukkig voel ik me ook zo, nu tenminste wel. Dat is vroeger wel anders geweest. Toen voelde ik mij anders omdat ik vaak negatieve ervaringen had in mijn slaapkamer. Klinkt nogal vreemd, snap ik. Maar er gebeurde van alles op het moment dat ik moest gaan slapen. ‘Mensen’ liepen langs mijn deuren, achter de kast zaten ‘mensen’ en iedereen zocht mijn aandacht. Slapen kwam er dus niet van.
Door deze nachtelijke bezoekjes werd ik erg angstig en onzeker. Daardoor was ik vaak kwaad en had ik verdriet. Zowel s ’nachts als overdag. Gelukkig heb ik me hier al wel overheen kunnen zetten, maar het echt accepteren dat is me nog niet gelukt.
Ik ben al veel gegroeid in de tijd, maar loop nog steeds tegen dit soort zaken aan.

Ik wil ik graag vertellen over een voorval. Een goede vriend van mij is vrij plotseling overleden na een zwaar en emotioneel ziekbed. Mama kreeg de mail, waarin stond dat hij ziek was. Dit kon ik haast niet beseffen. Het raakte me enorm en vond het erg moeilijk hiermee om te gaan. Ik leerde dit toch accepteren, maar zijn dood was opnieuw een klap en schrikmoment voor mij. Ik was erg emotioneel en moest vaak huilen wanneer ik uit school kwam. Ook op school trouwens, maar daar probeerde ik mij groot te houden. Dit lukte vaak, maar niet altijd. Ik had er zelf verdriet van, maar voelde vooral het verdriet voor de familie en het gezin.
Vóór zijn familie of ván zijn familie?

Ik denk eigenlijk dat ik deze emoties van hen overnam, maar ik weet dit niet zeker. Ik weet wel dat het goed ging als ik een plekje kon geven aan al die emoties, maar wanneer ik niet aan deze persoon dacht, dan overvielen alle emoties mij en lukte het me niet meer om alles te relativeren.

Deze ervaring was niet mijn eerste. Eerder heb ik al rondgelopen met gedachten en emoties die niet bij mij hoorden. Bij voorbeeld bij de aanslagen door IS. De aanslag op Charlie Hebdo heb ik aan voelen komen. Ik liep toen veel rond te denken en te ijsberen over de aanslag. Ik zag, nog vòòr de aanslag zelf, dat er onschuldige slachtoffers zouden gaan vallen. Ook die andere aanslag in Parijs, op dat theater, heb ik aan zien komen. Dat mensen probeerde hun leven te redden, dat er veel verdriet was en ook weer veel onschuldige slachtoffers, dat alles zag ik voor mij.

Hoe? Ik zie dit in dromen, nou ja dromen, meer als nachtmerries, die ’s nachts voorbij komen. Ook overdag trouwens. Je zou dit kunnen zien als visioenen. Het angstige vond ik vooral de details in deze ‘dromen’, die later in de realiteit precies terug te zien waren. Dit zijn maar twee voorbeelden van de vele negatieve gebeurtenissen die ik aan heb zien en voelen komen. Tot op de dag van vandaag heb ik daar last van.

Nu ik weet dat dit alles een deel van mij is en kan ik er al beter mee omgaan. Ik wil het niet kwijt maar al dat negatieve, dat zou er van mij wel vanaf mogen. Ik vind het prima om positieve ‘mensen’ op mijn kamer te ontvangen. Ik denk namelijk dat ze hier zijn met een reden.

Dit leert mij ook dat onze wereld eigenlijk heel anders is dan dat de meesten denken. Ik denk dat je niet gewoon geboren wordt en weer dood gaat maar dat dit alles zich gewoon herhaalt. Wanneer je dood gaat kom je er achter hoe het leven echt is en wat er allemaal is gebeurd. Je gaat dus ook nooit echt dood. Ik denk dat je weer met een schone lei, dus zonder voorkennis, terug op de wereld wordt gezet en weer opnieuw een leven op gaat starten. Ik geloof ook niet dat een grote oerknal alles veroorzaakt heeft. En dat er ook geen god is, die alles gemaakt heeft zoals in de Bijbel staat.
Ik geloof veel meer dat er een hogere macht is die de wereld bestuurt als een soort marionettenbespeler. Geen fysiek iemand, denk ik. Sterker nog, ik denk dat het er meerderen zijn die op een meer natuurlijke manier hun best doen om de wereld te behouden met goede intenties. Ik denk, dat de overstromingen, vulkaanuitbarstingen en andere natuurrampen juist een positieve bedoeling hebben om de wereld zelf in evenwicht te houden.

Geen negatieve man dus, die ons bestraft. Ik denk dan ook dat mensen niet zozeer een eigen persoonlijkheid zijn, maar eerder ‘objecten’ die net zo als in een game bestuurd worden door die hogere machten. Nou heb ik niet het gevoel dat je echt wordt bestuurd, maar dat het meer een natuurlijke vorm van besturing is die vanzelf gaat. Vooraf wordt bepaald hoe dingen zullen gaan lopen, zelf heb je nog een kleine invloed. Daarmee worden ook de volgende levens weer bepaald. Zie de scheiding maar als de verschillende vormen van bewustzijn. Ik denk dat in de bewuste vorm van waarneming je eigen invloeden gelden, maar dat het onderbewustzijn leidend is en het meeste bepaalt.
Daarnaast weet ik dat alles met elkaar samenhangt en in balans is en blijft.

Ik heb geen idee hoe ik dit weet, ik maak dit gewoon zo mee. Stel, ik maak ruzie met iemand. Dan is dit op voorhand bepaald. Het lijkt misschien alsof je bewuste ‘ik’ dit doet, maar naar mijn idee is dit een actie van mijn onderbewuste. Ik kan deze persoon niet in mijn omgeving hebben omdat dat het evenwicht verstoort. Ook als het weer goedgemaakt zou zijn, dan gebeurde dit nog altijd met een bovenliggende reden.

Maar ja, dit alles weet ik pas zeker wanneer ik ben overleden. Pas dan wordt het me echt duidelijk. Tot nu toe denk ik dat dit de waarheid is en dat alles een reden heeft. En waarom dit alles een reden heeft? Het is interessant om er over te denken, maar het gaat me wel boven mijn pet. Misschien als ik een paar jaar ouder ben? Ik ben nu namelijk pas 14. Misschien lukt het mij dan om dit te begrijpen en te accepteren.

Doordat ik dit alles weet denk ik ook de gave te hebben om met deze ‘mensen’ te kunnen communiceren. En ook dat zal wel een reden hebben. Maar ja, die weet ik niet, want ik ben nog niet dood. Dat mag hopelijk nog een mooi aantal jaren duren! Het gaat zeker ooit gebeuren. Ik ben niet bang voor de dood, maar ik zie wel dat iedereen ooit op een of andere manier dood gaat, ongeacht de technologische ontwikkelingen van nu. Dit is gewoon een heel belangrijk onderdeel van de cyclus die bij het leven hoort. Net zo goed als de geboorte en als de tijd, die tussen de geboorte en dood en tussen de dood en geboorte zit.

Zo zie je maar dat het een lang en zwaar proces is om je leven te leren kennen. Ik ben er nog lang niet klaar mee, maar er zullen vast nog veel verdrietige en mooie momenten komen.
Ik heb dit geschreven voor de mensen die er wat mee willen en kunnen.

Dit was mijn verhaal, doe er mee wat je bij blijft.