bibliotheek

Opgroeien met een speciale begaafdheid

De laatste vijfentwintig jaar horen en lezen we steeds meer over hoogsensitiviteit, zowel bij volwassenen als kinderen, over ‘nieuwetijdskinderen’ en bijv. indigo- of kristalkinderen. Kinderen met een hoger bewustzijn, aangeboren gaven, meer gevoelig voor prikkels in hun omgeving, voor stemmingen en gevoelens bij anderen om hen heen. Een voorzichtige schatting is dat we het ook hier hebben over tenminste 15% van alle kinderen en hun aantal neemt over de jaren toe. Dit hoeft op zichzelf niet tot problemen te leiden. Deze ontstaan pas wanneer anderen hun waarnemingen of ervaringen niet (kunnen) accepteren en hen vertellen dat deze niet waar zijn. Hun psychisch welzijn kan schade oplopen wanneer de realiteit die zij ervaren ontkend wordt. Ze raken hierdoor gestresst, verward en onzeker en dit kan leiden tot (flinke) gedragsproblemen. Voor ze het beseffen hebben ze een label opgeplakt gekregen van ADD, ADHD of een andere autismespectrum stoornis. Helaas probeert onze maatschappij nog te vaak via de weg van problematisering en daarop aangepaste medicalisering de kwestie op te lossen.

.

Zolang deze kinderen – en hun ouders – nog niet beschikken over een wereldbeeld dat waarde en betekenis geeft aan hun bijzondere gaven, hebben ze speciale ondersteuning nodig. Angst voor het onbekende kan hen anders lange tijd ervan weerhouden hun gaven verder te onderzoeken en ontwikkelen. Gaven die ze maar al te graag willen inzetten voor het welzijn van anderen, van de dieren, van moeder natuur en de hele aarde. En daar dient zich een probleem aan: om niet buitengesloten, uitgelachen of erger nog gepest te worden, passen veel van deze kinderen zich aan of sluiten zich in zichzelf op. Er rust nog steeds een maatschappelijk taboe op speciale begaafdheid in wat de volksmond noemt ‘paranormale’ begaafdheid. Dus alle gradaties van helderzien, heldervoelen, helderhoren en helderweten en alle mogelijke combinaties daarvan.
.
Wetenschappelijke onderbouwing van deze thematiek staat nog in de kinderschoenen. Een van de bekendste onderzoekers is de Leidse klinisch pedagoog en psycholoog dr. Pieter Kousemaker die zich heeft ontwikkeld tot specialist in de begeleiding van paranormaal begaafde kinderen en hun ouders. Ook voor hem geldt dat begrip van de eigen werkelijkheid en hiermee om kunnen gaan, dus handelingsbekwaam worden van het kind, de jongere en zijn ouders/verzorgers, voorop staat. En vooral niet te snel een houvast zoeken in psychiatrische ziektebeelden met bijbehorende medicatie.

.

Over hoeveel kinderen en jongeren hebben we het? Onze voorlopige aanname is dat het om 2-3% gaat van degenen die we kennen als, of die zichzelf herkennen in ‘hoogsensitief’. Overigens gaan hoogsensitief en hoogbegaafd vaak hand in hand, waarbij de begaafdheid zowel op cognitief vlak als op creatief/artistiek vlak kan liggen, of een van de andere terreinen van begaafdheid (H. Gardner).

.

De situatie in Dongen
Deze kinderen en jongeren, plus hun ouders/verzorgers, leerkrachten en andere begeleiders op school en in de zorg, rekenen wij tot onze doelgroep. Concreet voor de gemeente Dongen (25.850 inwoners) gaat het
om de volgende aantallen: kinderen in de leeftijd van 5 t/m 14 jaar: 2700 en jeugd/jongeren in de leeftijdsgroep 15 t/m 24 jaar: 3.050, dus bij elkaar 5.750 kinderen en jongeren. Als we er van uit mogen gaan dat ca. 15% hoogsensitief is, gaat het om ca. 850 kinderen/jongeren. Als van die totale groep ca 2-3 % ‘speciaal begaafd’ is hebben we het over ongeveer 115-175 kinderen. Die rekenen we tot onze primaire doelgroep, hun ouders, verzorgers en begeleiders rekenen we tot onze secundaire doelgroep en deze is al gauw drie tot viermaal zo groot.

Conclusie: ook in Dongen wonen kinderen, jongeren en ook volwassenen die hoogsensitief en/of hoogbegaafd dan wel paranormaal begaafd zijn, in een of andere vorm. Zij voelen zich anders en durven vaak niet naar buiten te komen met hun gaven, wat kan leiden tot allerlei emotionele en psychosociale klachten, onderpresteren, voortijdig schoolverlaten en zelfs psychiatrische labels. Gelukkig vinden ook veel van hen op eigen kracht hun weg naar een gezond en gelukkig bestaan, zij het met veel vallen en opstaan. Hun ervaring c.q. ervaringsdeskundigheid is goud waard en kan anderen, juist ook kinderen, helpen om op tijd aansluiting te vinden bij mensen bij wie ze zich veilig voelen, gehoord en gezien in wie ze werkelijk zijn.